مغرور بازی

اولش اینقدر مغرور بازی د آوردم که ...

بعدشم اینقدر نامغرور بازی در آوردم که ...

الان به این نتیجه رسیدم هر دوتاش من بوده ام جفتش ابعاد وجود من بوده .

خودم بوده ام خود من همه ی مجموعه ی تمام نوشته هایی هستند که از ابتدا نوشته ام

تمامش خودمم اولش فک میکردم اون بخش های دیگه من نیستم اما الان میفهمم

هرچی نوشته ام خودمو نوشته ام چه اون نوشته های مغرورانه و چه اون نوشته های فروتنانه

چون اون لحظه هایی که حالم بده و حالت غم و غصه و تنهایی دارم و چه اون لحظه هایی که مغرور و بی نیازم

همه اش خودم هستم به نظرم من مجموعه ای از همین هام . هر کدومشون بخش هایی از وجود منند

این اشتباهه که بگم یکیشون من هستم و یکیشون من نیستم همشون منم حالات مختلف و زاویه های مختلف شخصیت منند . اونجایی که یک فرد متکبر و مغرور میبینید منم ، اونجا که یه آدم خوش اخلاق و مهربون میبینید منم ، اونجا که یه آدم غمگین و تنها میبینید منم ، اونجا که یه آدم افسرده میبینید منم اونجا که یه آدم شاداب و پرانرژِی دیدید اونم من بودم. من وجودم ابعاد مختلفی داره مثه هرکس دیگری.

روز نوشت نود و هفتم...