ساعت یازده تا سه شب

چه اوقات تلخ مزخرفیه ساعت یازده تا سه نصفه شب

نه خوابت میره نه قصدشو داری . میشینی یه فیلم نگاه بکنی هی میگی بذار برم یه پست بذارم بذار ببینم کامنت نیومده ؟ جالبه بدونید توی تلگرام من توی هیچ گروهی عضو نبودم به علت اینکه اینقدر سرم شلوغ بود یه زمانی که وقت نمیکردم توی گروه ها باشم و اینقدر دیگران رو سطح پایین میدونستم که در حدی نمیدیدمشون که بخوام وقت عزیزم رو بذارم باهاشون بحث کنم . الان یه مدته اینجوری شدم افسرده شده ام شدیدا . باید برم پیش دکتر دارو بگیرم افسرده نباشم . هی میگماا اما نمیرم باید برم نباید بترسم باید برم . ساعت یازده یه فیلم میذارم تا ساعت سه طول میکشه چون هر ده دقیقه یه بار وبمو چک میکنم و یه پست میذارم و به دوتا کامنت جواب میدم . دریغ و درد که خبری بشه . ساعت سه میشه میخوابم ساعت یازده از خواب پا میشم . زندگی به لجن ترین شکل ممکن سپری میشه . اگه دوستای غیرمجازی من این وبو میخونن هیچ کدوم ازین حرفای این وب رو باور نکنن چون همش توضیح داره هرگونه تفسیری از وبلاگ من بکنید شما رو به نقاط سیاهی میبره که نباید ببره چون من توی این وب تبیین نکرده ام فقط توصیف کرده ام تبیین این اتفاق ها خیلی مهمتره . و من دیده ام که خیلی ها اشتباهی منو تفسیر میکنن در واقع منو نمیفهمند اون نتیجه ای که گرفته اند میخواسته اند که بگیرند از من اون نتایج بیرون نمیومده . ( العاقل یکفیه الاشاره) وب من رو با این رویکرد بخون که انسان ممکنه چه دردهایی توی زندگی بکشه با این رویکرد بخون که حتی تو اگه خیلی هم سعی کنی باز یه دردهایی هست که هیچکاریش نمیشه کرد مثلا پدری رو فرض کن که توی اوج جوانی دختر بیست ساله اش بیفته و بمیره تصور کن چه بلایی سرش میاد با کدام تلاش و سعی میتونی این داغ رو در این مرد آرام کنی ؟ میخوای دخترشو زنده کنی ؟ پس یه سری دردها هست که هیچ راهی نیست فقط صبر و تحمله هیچ درمانی نداره . من با کسی دوس نیستم کسی رو هم دوس ندارم من به همه ی مخاطبام پیام میدم به هرکدومشون که باهام حرف بزنه باهاش حرف میزنم اما دوسشون ندارم ازشون متنفرم نیستم نمیشناسمشون اصن . خب کم کم توی همین حرف زدن ها ممکنه بعضیاشونو بشناسم و خب برای من متفاوت بشن . من هرکی کامنت بده مهربون و صمیمی جوابشو میدم و هرکی باهام حرف بزنه باهاش حرف میزنم . به نظرم اخلاق انسانی این رو حکم میکنه. داشتم میگفتم یه روزی اینقدر سرم شلوغ بود و زندگیم منظم و درست و حسابی بود که نگو و نپرس نه وقت وبلاگ داشتم نه وقت تلگرام . الان یه مدته اینجوری داغون و علاف شده ام خلاصه من با کسی نیستم کسی هم با من نیس . قطعا خیلی ها منو دوس دارن نه خیلی ها نیستن بعضی ها منو دوس دارن اما من نمیشناسمشون من اصن نمیدونم که هستن .من هم بعضی ها رو دوس دارم اما خب من هم کسی رو نمیشناسم و با این وبلاگ هم که نمیشه کسی رو شناخت .

روز نوشت نود و هفتم...