قهر ندوس

اگه همه ی آدم هایی که از اول بچگیم تا الان هرکدومشون بخواد برگرده توی زندگی من در بازه ...

ولی معمولا برمیگردن و خودشون نمیمونن چون میان میبینن اونا همونقدر مونده اند و من بزرگ شده ام

و دیگه واسشون بزرگم . آخه اون روز که داشتن میرفتن استدلالشون این بود که من واسشون کوچیکم

الان که میان میبینن خودشون کوچیکن .

اینجا رو میخوام به خودم بگم مخاطب بقیه ی پست خودم هستم :

رضا جان

تو خوبی دادا

تو گلی تو خفنی تو بزرگی تو همه رو زدی تو الان خیلی خفن شدی اونا کوتوله موندن

اونا خاک بر سرشون تو خوبی و خفنی که چی ؟ اینا رو چرا مینویسی ؟ چرا هی میگی من گلم من خوبم من خفنم ؟

ها ؟

تا حالا بهش فک کردی ؟

واسه اینکه یه سری ها هی اومدن گفتن بدی ...قضاوتم کردن منم از اون روز اخلاقم اینجوری شد

هی از خودم تعریف کنم . نه نه نه رضا بسه بسه خودت باش رضا جان

تو همون آدم ساده ی خاکی هستی که همه راحت میتونن بهت نزدیک بشن و تو طردشون نمیکنی .

همون باش اینجا هم همون باش خودت باش رضا جان

اینقدر هی نگو من خوبم خوبم خفنم چنین و چنانم . بسه رضا جان .

راس میگی نباید بنویسم بچه ها من یه ادم معمولیم هیچ ادعایی هم ندارم میخام یکی باشم مثه بقیه

توی جمع گم بشم ...گم گم گم بشم لای بقیه آخیش چه آروم شدم میدونید منم یکی مثه بقیه هستم

کاملا عادی با همون ویژگی های معمولی که همه دارن آره این خوبه اینو دوس دارم . دلم میخاد معمولی باشم

معمولی هستم با ادما مهربون باشم زود گرم بگیرم و خوش بگذرونم ساده باشم وساده بگیرم .خودم باشم .

آرووووووووووووم آروووووووووووم باشم ناراحت نشم اگه کسی شوخی کرد مسخره کرد بد حرف زد

اینقدر واسه خودم شخصیت قائل نباشم الکی. معمولی آروم آروم باشم

روز نوشت نود و هفتم...